Szukaj na tym blogu

poniedziałek, 11 stycznia 2016

"Rent", Teatr Rampa.

Dokładnie miesiąc temu (11 grudnia) byłam razem z siostrą w teatrze na tym musicalu. I zastanawiam się czemu piszę ten post dopiero teraz...
☁Zapraszam.☁


Początkowo chciałam napisać recenzję, ale uznałam, że "wrażenia ze spektaklu" lepiej oddadzą to co mam do powiedzenia na ten temat.

Musical "Rent" jest grany obecnie w Teatrze Rampa w Warszawie. Spektakl trwa około trzy godziny i przeznaczony jest wyłącznie dla widzów dorosłych. Został wyreżyserowany przez Jakuba Szydłowskiego, a teksty utworów przełożył Andrzej Ozga. Autorem oryginalnej wersji jest Jonathan Larson. Więcej informacji o twórcach, obsadzie i repertuarze dowiecie się ze strony teatru.

Jak w większości przypadków musicali, które oglądałam, ciężko jest mi sprecyzować o czym on dokładnie jest. (Zwykle potrzebuję kilku podejść żeby do końca to ogarnąć). Dlatego posłużę się opisem ze strony teatru, żebyście mieli ogólny zarys historii:
"Młodzi ludzie walczą o zachowanie własnej godności i mieszkania. Są z niego wyrzucani przez swojego dawnego kompana, który nagle się wzbogacając, zamienia się w tyrana. Wielu z bywalców loftu zmaga się z wirusem HIV, z bezdomnością, zimnem i głodem. Jednak najbardziej dotkliwy jest dla nich chłodna obojętność otoczenia oraz niezaspokojony głód miłości."


Szczerze powiedziawszy, poszłam na ten spektakl nie mając pojęcia o czym jest, znałam jedną piosenkę (potem okazało się, że dwie, ale o tym zaraz). Kojarzyłam tylko, że porusza problemy narkomanii, homoseksualizmu i transseksualizmu, co niezbyt lubię w książkach i filmach po jakie sięgam, ale jak zwykle okazało się, że każdy temat jest dobry, jeśli się o tym śpiewa. Wiedziałam też, że jedna z postaci nazywa się Maureen Johnson i w filmowej wersji grała ją Idina Menzel.

Akcja (początkowo) rozgrywała się w okresie świątecznym, więc dobrze trafiłyśmy, idąc do teatru przed samym Bożym Narodzeniem.

Pierwszy fangirl moment miałam już na samym początku, gdy zobaczyłam, że Marka Cohena gra Jakub Wocial, którego osobiście uwielbiam (pomińmy fakt, że nie sprawdziłam obsady wcześniej). Chodził z telefonem, nagrywając innych ludzi, komentując co działo się dookoła. I moja pierwsza myśl - czy on vloguje?zdecydowanie za dużo youtube'a.

Drugi fangirl moment nastąpił, jak usłyszałam początek "One song glory", śpiewanej przez Rogera. I tu wyszło, że znam jeszcze jedną piosenkę, miałam ją nawet na telefonie (tę wersję), tylko nie wiedziałam, że jest z "Rent". 

Potem już siedziałam spokojnie ;), dopóki nie zagrali "Tango: Maureen". Utwór wydał mi się tak dobry, że nie mogłam się doczekać, kiedy wrócę do domu i przesłucham ją jeszcze raz. Niestety "Rampa" nie wydała płyty z tego musicalu, choć planowali, nie ma też ich wersji w Internecie, dlatego musiałam zadowolić się angielską wersją.

Długo czekałam, aż pojawi się Maureen, bo to jedyna postać którą kojarzyłam, ale gdy w końcu weszła, byłam nieco rozczarowana. Jej rola nie przypadła mi zbytnio do gustu, zero jakiejkolwiek sympatii dla bohaterki.

Drugi akt rozpoczynał się piosenką "Seasons of love" i ją już znałam (i wiedziałam o tym). Jednak przeżyłam lekki zawód, kiedy usłyszałam że 525 600 minut zamieniono na 356 dni, ale nie czepiam się. bo wykonanie było wspaniałe.

Nie chcę zdradzać fabuły, ale było kilka scen, na których płakałam, szczególnie pod koniec. W ciągu tych trzech godzin zżyłam się z postaciami, Mark, Roger i Angel (aktor, który go grał, strasznie przypominał mi Roberta z Abstrachuje) należą do moich ulubionych.

Ogólnie, jestem zachwycona spektaklem, wykonaniem, aktorami. Pozostała część widowni była równie pozytywnie nastawiona jak ja. Praca jaką wykonali zrobiła na mnie ogromne wrażenie i z pewnością wrócę w przyszłości do Teatru "Rampa" (już nawet wiem na co).

Serdecznie polecam każdemu z Warszawy, okolic lub tym co mają taką możliwość, jeśli są zainteresowani, na wybranie się na "Rent", zapewniam, że nie będzie to zmarnowany czas ani pieniądze.

Słyszeliście o "Rent"?

piątek, 8 stycznia 2016

"Saga księżycowa" Marissa Meyer (tomy 1-3).

Kilka osób o to prosiło, więc proszę bardzo :).
☁Zapraszam na recenzję.☁


Autor: Marissa Meyer
Tytuł: Cinder
Data wydania: styczeń 2012 (w Polsce październik 2012)
Liczba stron: 440
Tytuł: Scarlet
Data wydania: luty 2013 (w Polsce maj 2013)
Liczba stron: 496
Wydawnictwo: Egmont
Tytuł: Cress
Data wydania: luty 2014
Gatunek: Science Fiction, Romans, Antyutopia

Do serii, oprócz wyżej wymienionych, należą jeszcze dwie książki - czwarty tom "Winter" wydany w listopadzie tego roku oraz "Fairest", czyli historia królowej Levany, która miała swoją premierę w styczniu 2015.

Póki co, w Polsce zostały wydane tylko dwie pierwsze części, jednak istnieje możliwość, że inne wydawnictwo wznowi serię.

Każda z książek jest ponownym opowiedzenie znanych baśni (odpowiednio): Kopciuszka, Czerwonego Kapturka i Roszpunki, a ich tytuły to imiona głównych bohaterek. Cinder jest cyborgiem, mechanikiem, mieszka w Nowym Pekinie razem z bardzo wymagającą macochą (uważającą się za jej właścicielkę) oraz jej dwie córkami oraz przyjaznym droidem Iko. Akcja rozpoczyna się, gdy syn cesarza - Kai, zjawia się u niej, aby skorzystać z jej pomocy. W kolejnej części poznajemy Scarlet Benoit, Francuzkę, której babcia właśnie zaginęła. W miarę rozwoju akcji, dowiadujemy się o jej powiązaniach ze sprawą, o którą walczy Cinder. Ostania z nich, Cress, to drobna nastolatka, od dziecka przebywająca w satelicie, geniusz komputerowy na usługach Lunarów o olbrzymiej wyobraźni.

(Chcę tylko zaznaczyć, że trzecią część czytałam w nieoficjalnym tłumaczeniu, z wiadomych przyczyn)
Bardzo podoba mi się styl pisania autorki. Jest bardzo lekki, przez co bardzo szybko czyta się to co napisała. Narracja jest prowadzona w trzeciej osobie, z różnych perspektyw, z różnych miejsc, co nie do końca lubię, ale nie jest to na tyle zagmatwana lektura, żeby mi to przeszkadzało. Z początku byłam sceptycznie nastawiona do tej serii, bo tak jak kocham nawiązania do baśni, tak roboty, cyborgi i statki kosmiczne to raczej nie dla mnie. Ale bardzo cieszę się, że jednak po nią sięgnęłam. Nie jest to typowa, uwspółcześniona wersja bajek, a raczej luźna inspiracja zarysem ich historii.

Moim ulubionym tomem, do tej pory, jest "Scarlet". To właśnie w nim poznajemy dwie świetne męskie postaci, rozwija się jeden z moich ulubionych romansów. Jest też mnóstwo akcji. Z pierwszej części dowiaduje się sporo o świecie przedstawionym, o tym jak działają państwa oraz Luna i jakie prawa nimi rządzą. Za to trzeci tom odkrywa wiele tajemnic, powiązań miedzy bohaterami, ale nie rozwiewa wszystkich wątpliwości. I mam nadzieję, że wszystko wyjaśni się w "Winter". Każda z części kończy się w sposób, przez który od razu mamy ochotę, wręcz potrzebę sięgnąć po kolejną. 

Jeśli chodzi o bohaterów to nie bardzo wiem, co o nich napisać, więc zacytuję moją rozmowę z Adą (uwaga - pełen profesjonalizm): 
"Kocham wszystkich bohaterów. Serio. A najbardziej Wilka i Thorne'a. Tych dobrych bohaterów. Bo Levana to suka. Suka nad sukami. I w dodatku brzydka. Ukryta brzydka. I tego doktora nie lubię jakoś. Tak mnie wkurzał. Ale był w sumie dobry."
To właśni ci bohaterowie tworzą całą historię, niezmiernie ciekawie było sledzić poczynania tak barwnych, rozmaitych charakterów. Jeśli macie jakieś wątpliwości, czy sięgnąć po te serię, to sięgnijcie. Gwarantuję, że przyjemnie spędzicie czas, a jeśli się wam nie spodoba to przynajmniej się pośmiejecie (Kapitan Thorne jest genialny).


★★★★★★★★★☆
Moja ocena dla tej serii to 8.75/10. Jak na razie, "Winter" przede mną. Bardzo wszystkich zachęcam to sięgnięcia po pierwsze tomy. Im więcej fanów, tym większe szanse na wznowienie serii :D.

Poznaliście już "Cinder", "Scarlet" i "Cress"?

wtorek, 5 stycznia 2016

"Nigdziebądź" Neil Gaiman.

☁Zapraszam na recenzję.☁

Autor: Neil Gaiman
Tytuł: Nigdziebądź (org. NeverWhere)
Data wydania: wrzesień 1996 (w Polsce kwiecień 2001)
Liczba stron: 368
Wydawnictwo: MAG
Gatunek: Fantastyka, groza

W 1996 roku nakręcono serial na podstawie tej powieści, a w 2013 powstała radiowa adaptacja powieści dla stacji BBC Radio 4, w której udział wzięli m. in.  James McAvoy, Benedict Cumberbatch, Natalie Dormer i  sir Christopher Lee.

Neil Gaiman jest znanym brytyjskim autorem książek, opowiadań, głównie fantastyki, science fitcion i horrorów oraz scenariuszy komiksów, a także scenarzystą filmowym i serialowym. Jest laureatem wielu różnego rodzaju nagród.

To druga recenzowana przeze mnie pozycja tego autora. Poprzednio pisałam o jednym z jego zbiorów opowiadań - "M jak magia".

Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie. Głównym bohaterem jest Richard, mieszkający w Londynie Szkot, do bólu przeciętny facet z przeciętnym życiem, nudnymi znajomymi i bardzo ambitną narzeczoną. Sytuacja ulega diametralnej zmianie, gdy w drodze na spotkanie znajduje ranną dziewczynę, ubraną jak kloszard, o nietypowym imieniu Drzwi. I tak rozpoczyna się jego przygoda w tajemniczym, podziemnym świecie.

Zacznijmy od tego, że styl pisania pana Gaimana jest tak genialny, piękny i poetycki, że, parafrazując "Gwiazd naszych wina" Johna Greena, z chęcią przeczytałabym wszystko co napisze, łącznie z listami zakupów. Tym razem, wprowadza nas w magiczny świat, pełen niebezpieczeństw i osobliwych miejsc i postaci. Dla głównego bohatera wszystko jest jak sen, z którego nie potrafi się obudzić.

To co lubię u Gaimana, to świetnie wykreowane czarne charaktery, które przyprawiają mnie o dreszcze. Czytając opis książki, inaczej wyobrażałam sobie pierwszoplanowe postaci, w niej występujące i byłam pozytywnie zaskoczona. Drzwi nie jest przestraszoną dziewczynką, za którą ją z początku miałam, ale zdecydowaną, mądrą młodą kobietą. Z kolei Richard, ze swoją chwilową bezradnością i niewiedzą, pragmatyzmem, a także odwagą, jaką w końcu pokazał, skradł moje serce.

Powieść niezwykle klimatyczna, skłaniająca do zastanowienia się nad własnym życiem i nad tym, jak chcemy je przeżyć i co osiągnąć.

Dodatkowo książka wzbogacona jest o nawiązujące do treści ilustracje oraz mapę londyńskiego metra, gdzie rozgrywa się wiele kluczowych wydarzeń.

★★★★★★★★★☆
Moja ocena dla tej pozycji to 9/10. Idealna lektura dla fanów lekkiej fantastyki, do czytania podczas chłodnych jesienno-zimowych wieczorów.

Znacie "Nigdziebądź" ?