"M jak magia" Neil Gaiman.

☁Zapraszam na krótką recenzję.☁

Tytuł: M jak magia (org. M is for Magic)

Autor: Neil Gaiman

Data wydania: lipiec 2007 (w Polsce 2007)

Liczba stron: 230

Wydawnictwo: MAG

Gatunek: Fantastyka, Horror, Thriller, Science fiction; Zbiór opowiadań

Wiele zawartych w tym zbiorze opowiadań było wcześniej opublikowanych w tomach "Dym i lustra", a także "Rzeczy ulotne. Cuda i zmyślenia".

Neil Gaiman jest brytyjskim, znanym i cenionym autorem powieści, opowiadań, scenariuszy i komiksów, a także jednym z moich ulubionych twórców.

"M jak magia" rozpoczyna się przedmową, tłumaczącą skąd wziął się tytuł, w jakich okolicznościach niektóre z opowiadań powstały i do kogo są one skierowane. Tom zawiera jedenaście niepowiązanych ze sobą opowiadań (w poniższej kolejności):

❉ Sprawa dwudziestu czterech kosów
❉ Trollowy most - to niespecjalnie przypadło mi do gustu.
❉ Nie pytaj diabła - jedno z krótszych, ale niesamowicie mnie przeraziło.
❉ Jak sprzedać Most Pontyjski - genialne.
❉ Październik w fotelu
❉ Rycerskość - należy do moich ulubionych...
❉ Cena - ...tak jak i to.
❉ Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach - opowiadanie, którego z przyjemnością poznałabym dalszy ciąg.
❉ Ptak słońca
❉ Nagrobek dla wiedźmy - zostało później użyte jako fragment jednej z powieści Gaimana, "Księgi cmentarnej", wydanej kilka lat później, oczywiście 10/10.
❉ Instrukcja - idealnie odzwierciedla, jak wiele Gaiman jest w stanie przekazać czytelnikowi, nawet na zaledwie 4 stronach tekstu.

To już kolejna książka Gaimana, którą czytam i jestem nią oczarowana. Uwielbiam jego styl pisania, niezwykle barwny i poetycki. Klimat grozy jaki wprowadza, sprawia, że odczuwam niepokój jeszcze długo po skończeniu lektury. To co najbardziej lubię u tego autora to magia i tajemnica, które umieszcza w swych dziełach. Pozornie zwyczajne historie wiele dzięki temu zyskują.

Nie jestem w stanie ocenić tej książki w skali od 1 do 10, ponieważ każde opowiadanie jest inne, ale z czystym sercem mogę ten zbiór polecić wszystkim fanom grozy i fantastyki.

Czytaliście opowiadania Neila Gaimana?

"Narzeczona księcia" William Goldman.

☁Zapraszam na recenzję.☁

Tytuł: Narzeczona księcia (org. Princess Bride)

Autor: William Goldman

Data wydania: 1973 (w Polsce 1995)

Liczba stron: 336

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Gatunek: Fantastyka

W 1987 roku nakręcono ekranizację, w której główne role zagrali Cary Elwes i Robin Wright. (nie czytajcie opisu filmu na filmweb.pl, zawiera spojler)

William Goldman stworzył postać fikcyjnego pisarza, S. Morgensterna i przypisał mu autorstwo książki, tłumacząc, że tylko redaguje powieść, którą ojciec czytał mu w dzieciństwie. "Narzeczone księcia" zawiera tekst Morgensterna i komentarze Goldamana, mówiącego co pominął, czemu i jak czuł się słysząc historię pierwszy raz.

Trudno mi opisać o czym jest ta książka, wiele się w niej dzieje, a każda scena jest niezwykle istotna dla dalszej fabuły. Aby nie psuć nikomu przyjemności czytania, zaznaczę tylko że zawiera elementy komedii, romansu, fantastyki, przygodówki, mnóstwo akcji, trochę polityki, a całość utrzymana została w baśniowym klimacie.

Człowiek w czerni, główny męski bohater, opisany jako ideał pod każdym względem, skradł moje serce, szczególnie w momentach, gdy mówił jak wiele jest w stanie znieść i poświęcić dla ukochanej. Z kolei Buttercup okazała się kolejną pustą, próżną, egocentryczną bohaterką jakich pełno. Pomijając ją, GoldMan świetnie kreuje postacie, daje im historie i wspomnienia, cele życiowe i ambicje, nie pozostają bezpłciowi, a każdy z nich wnosi wiele do akcji. W pamięci szczególnie zapadł mi Inigo Montoya, Hiszpan, waleczny, błyskotliwy, konsekwentny i uparty, o takich osobach bardzo lubię czytać.

Styl Williama Goldmana nie był męczący, przyjemnie się go czytało, a jego humor do mnie trafia. Wszystkie wydarzenia idealnie się ze sobą łączą. Ciekawy zabieg z Morgensternem, nigdy wcześniej czegoś takiego nie czytałam.

★★★★★★★☆☆☆

Moja ocena dla tej pozycji to 7/10. Baśń odpowiednia dla prawie każdej grupy wiekowej, niezobowiązująca lektura, dobra na odstresowanie.

Znacie tę książkę, jak tak,to co o niej sądzicie? :D

"Fangirl" Rainbow Rowell.

Oto pierwsza niepochlebna opinia dla tej książki w Internecie.
☁Zapraszam.☁
(Post może zawierać mini-spojlery,  jednak nie zdradza zakończenia.)

Tytuł: Fangirl

Autor: Rainbow Rowell

Data wydania: wrzesień 2013 (w Polsce lipiec 2015)

Liczba stron: 380

Wydawnictwo: Otwarte

Gatunek: Literatura młodzieżowa

W październiku tego roku opowieść o Simonie Snow została wydana w formie książki o tytule "Carry on".

"Fangirl" to już druga wydana w Polsce (po "Eleonorze i Parku") książka amerykańskiej pisarki Rainbow Rowell. Niedługo ukazać się ma u nas jedna z jej powieści dla dorosłych, "Landline" (polski tytuł "Linia serc", premiera 2 listopada).

"Fangirl" opowiada o bliźniaczkach, Cather i Wren, które wyjeżdżają na studia. Siostry zawsze wszystko robiły razem, lecz przyszedł czas by sie rozstać, Wren nie chce już mieszkać z siostrą, chce zasmakować studenckiego życia i skupia się na zabawie. Dla Cath najlepszym sposobem na spędzanie czasów jest pisanie fanfiction o czarodzieju Simonie Snow, bohaterze niezwykle popularnej serii dla młodzieży. Na końcu każdego rozdziału umieszczone zostały fragmenty tej serii oraz opowiadań Cath.

Nie rozumiem fenomenu tej autorki. To już jej książka, która jest dla mnie rozczarowaniem. Główna bohaterka wkurzała mnie niesamowicie już od pierwszych stron. Tak jak każdy inny bohater. Poniekąd rozumiem jej sytuację, ale w najmniejszym stopniu nie udało mi się z nią utożsamić, jej współlokatorka według mnie miała rację, że powinna się skonsultować z psychologiem, bo nie wszystkie jej lęki były usprawiedliwione. Co do jej siostry, to miałam wrażenie, że czytam o dwóch różnych osobach. Wren w każdym rozdziale diametralnie zmieniała swoje zachowanie, obstawiam depresję albo rozdwojenie jaźni. Levi również mnie nie zachwycił. Pomijając fakt, że nie mył włosów (i nie wiem, jaki Rainbow Rowell ma problem z higieną u swoich bohaterów) to nie łapię jak można pocałować kogoś "po prostu", dzień po tym jak robiło się to z osobą, na której mu zależy. Niestety nie porwały mnie też fanfiction, pisane przez Cath ani w ogóle sam zarys fabuły "Simona Snow".

Jak już wspominałam, nadal nie jestem przekonana do stylu autorki, nie podoba mi się on i w przyszłości raczej po kolejne jej książki nie sięgnę. Mimo, że pisze o realnych problemach, to nie znajduję w jej książkach nic wartościowego, jej bohaterowie są słabi, nie umie wykreować postaci z charakterem.

★★★★★☆☆☆☆☆

Moja ocena dla tej pozycji to 5/10. Nic specjalnego, mocno przeceniana książka, momentami bardzo mnie nudziła.

Wiem, że wielu osobą bardzo się podoba, należy do ich ulubionych książek. A jakie są wasze odczucia?