"Strażniczka książek" Mechthild Glaser.

☁Zapraszam na krótką recenzję.☁

Autor: Mechthild Glaser

Tytuł: Strażniczka książek (org. Die Buchspringer, ang. The Book Jumper)

Data wydania:  luty 2015 (w Polsce maj 2016)

Liczba stron: 392

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Gatunek: Fantastyka, Młodzieżowa

Język oryginału: Niemiecki

Tom serii: Powieść jednotomowa

W języku niemieckim ukazały się jak dotąd 4 książki tej autorki, jedna z nich została przetłumaczona na język polski.

Amy mieszka w Niemczech razem z matką. Dziewczyna od zawsze kochała czytać i nigdy nie potrafiła dogadać się z rówieśnikami. Gdy pewnego dnia obie postanawiają wyjechać na rodzinną wyspę jej matki, jej życie ulega wielkiej zmianie. Nastolatka odnajduje w sobie dar, odkrywa kilka rodzinnych sekretów, a także po raz pierwszy się zakochuje...

To jedna z tych książek, o której mówili już chyba wszyscy. I oczywiście ja, skuszona ich pozytywnymi recenzjami, postanowiłam sprawdzić, czym ta książka się wyróżnia. I jak się już pewnie domyślacie, nie spodobała mi się, tak innym.

O bohaterach nie chcę dużo mówić, bo czytałam tę powieść w wakacje i zwyczajnie ich nie pamiętam. A skoro po dwóch miesiącach nie potrafię sobie przypomnieć nic szczególnego o żadnym z bohaterów, to tylko świadczy o sposobie, w jaki zostali wykreowani. W pamięć zapadł mi Werter, był zabawny i dosyć ciekawie przedstawiony. Rodzina głównej bohaterki, ogólnie dorośli, jak i sama bohaterka byli trudni do zniesienia.

Ogólnie to książka nie była zła. Ale jej głównym problemem jest styl pisania. Bo autorka, przy książce o fabule i akcji odpowiadającej młodszym czytelnikom (celowałabym w 10-14 lat), używa dosyć dojrzałego języka, który nie będzie całkiem zrozumiały dla tak młodego odbiorcy. Ja się trochę wynudziłam, historia była prosta, przewidywalna, lekko infantylna, ale wiem, że dziecku mogłaby się spodobać, gdyby tylko została napisana w bardziej przystępny sposób.

Przeszkadzało mi też to, że nie wszystko było tu dokładnie wytłumaczone, mam na myśli fakt, po co w ogóle istnieją ci strażnicy książek? Rozumiem, po to żeby chronić historie, ale skoro tylko oni mogą wchodzić do literatury, to tylko oni mogą ją zmieniać, gdyby tam nie wchodzili, nic by się nie stało i po problemie. 

★★★★☆☆☆☆☆☆
Moja ocena dla tej pozycji to 4/10. Na prawdę zawiodła mnie pod wieloma względami i nie wiem, czy mogłabym ją polecić, nawet młodszym czytelnikom.

Dajcie znać co wy o niej sądzicie.

"Notre Dame de Paris", Teatr Muzyczny w Gdyni.

Nareszcie rozpoczął się sezon teatralny.
☁Zapraszam na wrażenia.☁

Dla mnie był to pierwszy raz, gdy miałam przyjemność obejrzeć spektakl poza Warszawą. Do Gdyni na "Notre Dame de Paris" pojechałyśmy 14 września.

Ten francuski musical powstał na podstawie dziewiętnastowiecznej powieści Wiktora Hugo "Katedra Marii Panny w Paryżu". Oryginał miał swoją premierę we wrześniu 1998, autorem słów jest Luc Plamondon, muzykę skomponował Richard Cocciante. 9 września 2016 roku spektakl trafił na deski Teatru Muzycznego imienia Danuty Baduszkowej w Gdyni.

Więcej o polskich twórcach, obsadzie, przyszłych spektaklach i biletach znajdziecie na stronie teatru: http://www.muzyczny.org

Część z was pewnie wie, że jestem już po lekturze książki, więc historia nie była dla mnie niczym nowym. Widziałam także francuską wersję musicalu i większość piosenek dobrze znałam lub kojarzyłam. Ale zobaczyć to na żywo, w języku polskim to zupełnie nowe doświadczenie.

Jest kilku aktorów grających wymiennie te same role, ja znałam trzech (Michał Grobelny, Jan Traczyk, Łukasz Zagrobelny) i oczywiście żaden z nich nie grał tego dnia, którego ja widziałam musical. Za to w roli Quasimodo pojawił się Janusz Kruciński, który grał Valjeana w Teatrze Roma i z nagrań kojarzyłam jego głos (i gdy śpiewał teraz, od razu przypominali mi się "Nędznicy").

Ogólnie jestem bardzo usatysfakcjonowana grą i śpiewem aktorów. Najbardziej w pamięć zapadli mi Ewa Kłosiewicz. która genialnie wykonała partie Esmeraldy, Weronika Walenciak w roli Fleur de Lys i grający moją ulubioną postać Maciej Podgórzak, czyli Gringoire. Jego "Czas katedr" był niesamowity, szczególne śpiewany a capella, na sam koniec. Aktor ma cudowny talent i dzięki niemu pokochałam Gringoire'a jeszcze bardziej.

Jestem zawiedziona tylko tłumaczeniem "Belle", ponieważ znałam inną wersję i to bardzo dobrze. Nie rozumiem, dlaczego utworu nie można przetłumaczyć raz a dobrze, tylko za każdym razem powstają nowe wersje tej samej piosenki..

Scenografia pochodziła z pierwszej wersji, z 1998 roku. Była dosyć prosta, ale za to niesamowicie widowiskowa. Dowód na to, że nie potrzeba wiele by uzyskać pierwszorzędny efekt, o którym widz szybko nie zapomni.

A teraz przejdę do tego, co zrobiło na mnie największe wrażenie. I mam na myśli choreografię. To jest coś nie do opisania, naprawdę, nie jestem w stanie opisać jak było to dobrze zrobione, dopracowane, ile wysiłku musieli włożyć artyści by uzyskać tak spektakularny rezultat. To trzeba zobaczyć na własne oczy.

Jeśli jesteście z Trójmiasta albo nie macie problemu z dojazdem do Gdyni to koniecznie wybierzcie się na "Notre Dame de Paris". Gwarantuję, że nie zawiedziecie się i wyjdziecie stamtąd bardzo zadowoleni.

"Silver. Pierwsza księga snów" Kerstin Gier.

☁Zapraszam na recenzję.☁

Autor: Kerstin Gier

Tytuł: Silver. Pierwsza księga snów (org. Silber: Das erste Buch der Träume; ang. Dream a little dream)

Data wydania: marzec 2013 (w Polsce czerwiec 2016)

Liczba stron: 416

Wydawnictwo: Media rodzina

Gatunek: YA, Fantastyka

Język oryginału: Niemiecki

Tom serii: 1/3

Na moim blogu możecie znaleźć recenzje poprzednich książek autorki: młodzieżowej "Trylogii czasu" oraz powieści dla dorosłych "Powtórka z miłości".

"Druga księga snów" zostanie wydana w naszym kraju już 28 września tego roku.

Wydarzenia śledzimy z perspektywy prawie szesnastoletniej Olivii. Jej rodzice są po rozwodzie, każde z nich mieszka na innym końcu świata, a prace jej mamy zmusza je do częste przeprowadzki. Dlatego co roku Liv, jej siostra Mia oraz opiekunka Lottie zamieszkują inne miasto, kraj, kontynent. W końcu dziewczyny trafiają do Anglii i wygląda na to, że może w końcu uda im się ustatkować. Po spotkaniu tajemniczej czwórki chłopów w szkole, w snach Liv zaczynają dziać się dziwne rzeczy.

Na wstępie chcę powiedzieć o czymś co bardzo mi się spodobało - szkoła, do której chodzą nasi bohaterowie, ma swoją własną Plotkarę. Jej bloga można znaleźć w internecie, niestety strona dostępna jest tylko w języku niemieckim. Ale mimo to, uważam,że jest to fajne uzupełnienie historii.  http://www.tittletattleblog.de/

Jeśli ktoś z was czytał moją poprzednią recenzję książki autorki to może pamiętać, że narzekałam na jej styl pisania, że w powieści jednotomowej nie pokazała tego, co w swojej "Trylogii..". I teraz mogę z czystym sumieniem przyznać, że Kerstin Gier po prostu nie powinna pisać książek dla starszych czytelników. Jej młodzieżówki są dla mnie genialnie napisane, z humorem, mnóstwo nawiązań do popkultury i dzięki temu świetnie się przy nich bawię. "Księgę snów" czytało się niezwykle szybko i przyjemnie.

Początkowo myślałam, że jest to pozycja bardziej skierowana do młodszych czytelników, w sumie sama nie wiem czemu. Jednak z czasem zobaczyłam, że jest ona dużo mroczniejsza i poważniejsza niż mi się wcześniej wydawało. To oczywiście na plus.

Olivia to jedna z tego typu bohaterek, które lubię. Nie jest pusta, nie potrzebuje żeby ktoś ją ciągle ratował i nie użala się nad sobą. Uwielbiam również jej młodszą siostrę, ironiczną, z zadatkami na świetnego detektywa. I myślę, że nie ma w tej serii postaci, której bym nie lubiła, no może z wyjątkiem "czarnego charakteru", ale to chyba oczywiste. O dziwo bardzo polubiłam postać Persefony i aby dowiedzieć się kim ona jest musicie już przeczytać książkę.

Jeszcze nie do końca połapałam się w systemie magicznym (jeśli mogę to tak nazwać), jaki obowiązuje w tej powieści. Nie jest to coś bardzo skomplikowanego, ale mam kilka wątpliwości, które mam nadzieję rozwieją się w kolejnych tomach. Nie jestem pewna też co do motywów jakie kierowały grupą, gdy robili to co robili (co konkretnie, to byłoby spojlerem).

Jak na pierwszy tom to "Pierwsza księga snów" wypada całkiem przyzwoicie. Zakończenie nie pozostawia nas w stanie, w którym rozpaczliwe potrzebujemy kolejnego tomu. Mimo to z przyjemnością po niego sięgniemy, aby poznać dalszego losy historii.

★★★★★★★☆☆☆

Moja ocena dla tej pozycji to 7,5/10. Jeśli się zastanawiacie czy przeczytać czy nie, to koniecznie zabierzcie się za pierwszy tom. Polecam szczególnie fanom "Trylogii czasu".

Czytaliście już "Silver"?